W najpopularniejszym modelu tradycyjnym typu Design-Bid-Build (DBB), inwestor zatrudnia niezależnie architekta i wykonawcę. Pomiędzy nimi następuje wymiana informacji w postaci dokumentacji projektowej. Wzajemne relacje nie są jednak oparte na obustronnym zaufaniu. Utrzymane są w atmosferze wzajemnej podejrzliwości doprowadzając do sytuacji, w której powstaje przekonanie, że dzielenie się informacją równoważne jest z wystawianiem się na zagrożenia. Powstaje tzw. „okno ryzyka” (Risk Gap), tworzące pustkę pomiędzy projektantem, wykonawcą i inwestorem, w którą wkradają się prawnicy, ubezpieczyciele, menedżerowie projektów. Stanowią oni łącznik nie uczestniczący bezpośrednio w procesie budowlanym lecz co gorsza tylko go zaburzający, zwiększając jego koszt i czas.

 25

Rysunek 5 Model tradycyjny. Inwestor zatrudnia niezależnie projektanta i wykonawcę.

 

Pattrick Mac Leamy proponuje nowe rozwiązanie, które nazywa BuildingSmart Organisation Model. Zamiast wielu kontraktów, zawierany jest jeden, wiążący kluczowych uczestników inwestycji. W kontrakcie zawarte są protokoły obejmujące wymianę informacji, oraz podział zarówno ryzyka i zysków na poszczególne jednostki. Model ten określany dalej jako IPD postaram się przybliżyć w tym rozdziale pracy.

26

Rysunek 6 Building Smart Organisation Model. Projektant, wykonawca i inwestor związani jednym kontraktem.

Czytaj dalej…Czas na zmiany

0 Komentarzy

Napisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Skontaktuj się

Proszę napisać wiadomość. Postaramy się szybko na nią odpowiedzieć.

Wysyłanie

©2018 ProjektowanieBIM

Zaloguj się używając swojego loginu i hasła

Nie pamiętasz hasła ?